„Faworyci” – Razemczytanie

KALENDARIUM – od najnowszych do najstarszych wpisów

Wpisy są umieszczone chronologicznie. Najnowszy jest na końcu.

• 24.01.2026 – Część piąta – Ostatni raz (rozdz. od 65 do końca)
• 20.01.2026 – Część czwarta – Gra (rozdz. 50-64)
• 17.01.2026 – Część trzecia – Mistrzostwo (rozdz. 27-49)
• 14.01.2026 – Część druga – Rywalizacja (rozdz. 19-26)
• 10.01.2026 – Część pierwsza – Nadzieje (rozdz. 1-18)
• 06.01.2026 – Layne Fargo – autorka „Faworytów”

LAYNE FARGO – AUTORKA „FAWORYTÓW”

(Wszystkie materiały w tej części są „neutralne informacyjnie” i nie zdradzają żadnych szczegółów akcji, o których nie napisałby wydawca w materiałach o tej powieści.)

Zanim zaczniecie czytać poniższy tekst, zatrzymajcie się na chwilę i zastanówcie, czego spodziewacie się po „Faworytach”. Jakich bohaterów? Jakich emocji? Jakiej opowieści? Z opisów wydawcy wiemy, że powieść to historia pary łyżwiarzy, którzy spotykają się jako dzieci, pracują, trenują, startują i żyją razem, kochając się i nienawidząc. A kiedy ich kariera się kończy, co ma związek z jakimś skandalem, to po dziesięciu latach ma ukazać się reportaż, który nie pokazuje wydarzeń tak, jak widziała je i pamięta główna bohaterka. I nagle staje przed ważną decyzją – może teraz zacząć mówić głośno, co się wtedy według niej działo albo pozwolić mówić innym.

Jestem bardzo ciekawa, czy po przeczytaniu tego, co czeka na Was poniżej, Wasze oczekiwania i przewidywania jakoś się zmienią.

Zaczynamy? Zaczynamy!

Najczęściej cytowana i powtarzana charakterystyka Layne Fargo jako pisarki? To zdanie, jakie znajdziemy na jej stronie internetowej jako swojego rodzaju powitanie osób, które tam zaglądają – „Layne Fargo pisze smakowicie dramatyczną i bezkompromisowo feministyczną literaturę dla tych kobiet, które odmawiają grania według zasad.”

Podoba mi się to zdanie. I już ono jedno nieco zmieniło moje oczekiwania wobec tego, czego się spodziewam po „Faworytach”. Nie na gorsze, nie na lepsze, ale wiem, że perspektywa tej opowieści będzie inna, niż myślałam.

To przyjrzyjmy się autorce nieco bardziej, bo wydaje się dość ciekawą postacią. Jako datę urodzenia podaje się 1984 rok, czyli ma nieco ponad 40 lat. Jej wykształcenie ma związek z gender studies, teatrem i bibliotekarstwem. I to właśnie w czasach studenckich można szukać źródeł tego, co jej obecnie w pisarskiej duszy gra.

Jej praca dyplomowa na studiach dotyczyła neo-burleski i w ramach zbierania materiałów i przygotowań do jej napisania Layne nauczyła się czegoś, co po angielsku nazywa się „twirling tassels”… Wyobraźcie sobie tancerkę burleski, w jej niesamowitym stroju i często elementem tego stroju są ozdobne długie frędzle zdobiące gorset na piersiach. I tymi frędzlami się macha. I okazuje się, że to nie jest wcale takie proste i są specjalne kursy takiego… tańca, bo chyba tak należy na to patrzeć. Fargo tak bardzo chciała wsiąknąć w atmosferę i klimat, że zafundowała sobie taki kurs oraz sesję fotograficzną w stylu pin-up. Dzisiaj twierdzi, że ówczesne zanurzenie się, a może nawet skoczenie na głęboką wodę społeczności kobiet, które wyrażają siebie poprzez ubiór i występy przed publicznością, dały jej solidną inspirację i bazę do tego, żeby pisać tak, jak pisze dzisiaj: śmiało, wyzywająco i czyniąc osią swoich opowieści kobiety, które przejmują kontrolę nad swoim życiem. Pisze więc o bohaterkach silnych, łamiących zasady. O kobietach, które chcą więcej i nie boją się po to więcej sięgać i tworzy swoje powieści z pasją i bez oglądania się na konwenanse społeczne. Jej historie to często zaproszenie dla czytelniczek, żeby coś zmienić w swoim życiu, w sobie, w podejściu do otoczenia.

Fargo była też osobą współtworzącą podcast „Unlikeable Female Characters” (czyli „Niedające się lubić bohaterki”), w którym dyskutowano o śmiałych, skomplikowanych kobietach, bohaterkach powieści, które to bohaterki szły pod prąd społecznych oczekiwań. I to skomplikowanie często oznacza, że nie ma postaci czarno-białych, jest w nich mnóstwo odcieni szarości. I tak jest też w powieściach Fargo i ona sama często wyraża w wywiadach zdziwienie, że czytelnicy tak bardzo przeżywają te „szarości”, niejednoznaczności, a przecież to jest właśnie normalne, a nie bycie idealnie perfekcyjną albo koszmarnie złą.

Bardzo, bardzo podoba mi się odpowiedź Layne na pytanie, jaki ma cel w swojej pisarskiej podróży. I ona wtedy odpowiada, że ma takie marzenie, żeby je powieści były na tyle niezwykłe, na tyle charakterystyczne, że ktoś sięgając po nie, nie będzie ich szufladkował, że to thriller, a to powieść obyczajowa, tylko od razu powie: „że to Layne Fargo”.

Obecnie mieszka w Chicago, razem z partnerem i zwierzakami. I bardzo ubawiło mnie stwierdzenie, że oprócz nich ważnym elementem ich domu jest stale rosnąca kolekcja książek, które Layne ma nadzieję przeczytać, zanim umrze. Taaaak… Znam ten stan, znam to uczucie i to powtarzanie sobie, że to zapasy na później.

I jeszcze ploteczka – Layne kilka dni temu pochwaliła się na Instagramie, że właśnie kupili nowy dom (lub mieszkanie) i ma ciekawy widok z okien, na… cmentarz, co od razu skomentowała, że powinno to dobrze wpływać na pisanie pełnych grozy, seksownych i dramatycznych powieści.

I tu kończymy, bo nie będziemy na razie omawiać żadnych wywiadów ani innych wypowiedzi autorki na temat samych „Faworytów”. To zrobimy później i tak, żeby nie zdradzać niczego ważnego z fabuły przed naszym razemczytaniem.

To zapytam Was jeszcze raz. Jakie macie teraz oczekiwania wobec „Faworytów”? Nieco bardziej „krwiste”? Ja na pewno porzuciłam wizję spokojnego romansu na lodowej tafli z umiarkowanymi emocjami i jednym skandalem. Czy teraz też spodziewacie się czegoś innego, wiedząc, że autorką jest kobieta, która ma jasne spojrzenie na świat i miejsce oraz rolę kobiet w tym świecie? Która w kobiecości chce widzieć siłę? Jestem bardzo ciekawa głównej bohaterki „Faworytów” i tego, jak mocno będzie się rozpychać łokciami w świecie, gdzie nadreprezentacja kobiet wobec mężczyzn jest niesamowita. O co chodzi z tą nierównością płci? O tym za kilka dni, kiedy pojawi się pierwsza część materiałów do Razemczytania „Faworytów”. Również o tym, że i autorka i czytelnicy widzą w tej opowieści podobieństwa do bardzo znanego, zaliczanego do „kanonu” romansu.

CZĘŚĆ 1 – NADZIEJE

(Wszystkie materiały w tej części są „neutralne informacyjnie” i nie zdradzają żadnych szczegółów akcji, o których nie napisałby wydawca w materiałach o tej powieści.)

Jako dziecko i nastolatka uwielbiałam oglądać łyżwiarstwo figurowe, ale przyznaję, że pary taneczne to była dla mnie najmniej ekscytującą częścią rywalizacji. Bo nie skakali, a ja uwielbiałam skoki, a na dodatek to były czasy, kiedy zaczynały się pojawiać skoki poczwórne. Ale co ciekawe, program, który zapamiętałam najbardziej i do dzisiaj mam ciarki, kiedy go oglądam, to właśnie program pary tanecznej – „Bolero” Ravela pary Torville i Dean, tańczony w Sarajewie 42 lata temu. Znajdźcie nagrania z tego występu na YT. Wiele osób twierdzi, że to najlepszy występ taneczny w historii.

Były to też czasy największych skandali ze słynną rywalizacją między paniami Harding i Kerrigan, zakończoną tragicznie dla… w sumie dla obu. Kerrigan została napadnięta i uderzona w kolano, sprawca zbiegł. Zlecenie tego ataku przypisano mężowi Harding, a ona sama miała być w to zamieszana. Ostatecznie Tonya Harding została wykluczona z możliwości brania udziału w zawodach, a Nancy Kerrigan udało się wrócić do zdrowia i już po ataku zdobyła srebrny medal olimpijski.

Ale również historii Suryi Bonaly, pierwszej czarnoskórej łyżwiarki odnoszącej wielkie sukcesy, ale za tymi sukcesami stali adopcyjni rodzice Francuzki, którzy okazali się źródłem nieznośnej presji. A do tego dochodziły elementy rasizmu ze strony sędziów, którzy zaniżali oceny Suryi, a ta, wiedząc, że tak się dzieje, potrafiła zejść z podium i zdjąć medal albo wykonać w czasie programu salto w tył z lądowaniem na jednej łyżwie (co było zakazane), bo i tak wiedziała, że sprawiedliwych ocen nie będzie.

„Faworyci” to książkowa wersja tego, co słyszało się i czasami widziało za kulisami łyżwiarskich szkółek, zawodów, co docierało jako plotki o zawodnikach i zawodniczkach od lat.

Tym razem chcę Was zachęcić do nieco większego zaangażowania w dyskusję, dlatego poniżej znajdziecie pytania do pierwszej części powieści.

1. Zaczniemy od tego, co podkreśla sama autorka i co jest ciekawym sposobem na czytanie „Faworytów”. Layne Fargo mówi, że to jest łyżwiarska wersja „Wichrowych Wzgórz” Emily Brontë.

Szukajcie zatem podobieństw, a podpowiem Wam, że nie tylko fabuła może być wdzięcznym polem do tych poszukiwań, ale również imiona i nazwiska bohaterów. Jestem bardzo ciekawa, jakie podobieństwa, zapożyczenia i inspiracje tym klasycznym romansem znajdziecie.

2. Początek powieści, pierwsza strona, Katarina mówi, że słyszała o sobie już wszystko: „(…) zołza, diwa, która nie umie przegrywać, manipulantka i kłamczucha. Zimnokrwista oszustka i przestępczyni. Atencjuszka i zdzira. A nawet morderczyni.”

Czy po przeczytaniu pierwszej części powieści widzicie w Kat zadatki na tak czarny charakter tej powieści? Czy przeczytanie takiego opisu powoduje, że od razu podchodzicie do niej nieufnie, a może wręcz przeciwnie?

3. Jakie powody tak potężnego zaangażowania się w łyżwiarstwo miał każdy z bohaterów: Kat, Heath, Garrett i Isabella?

4. Związek Kat i Heatha – czy macie wrażenie, że jako dzieciaki próbowali uratować siebie nawzajem? Czy któreś z nich bardziej zyskiwało na tej relacji? Czy Kat go wykorzystywała? Czy może to Heath w jakiś sposób wykorzystywał ją?

5. Wspomniana w poprzednim wpisie kwestia znacznie większej ilości dziewcząt, które chcą lub dobrze rokują według trenerów jako partnerki w parach tanecznych i znacznie mniejszej ilości chłopców, którzy chcą ten rodzaj tańca na lodzie trenować. Jak w tym świetle postrzegacie postawę Ellisa, który doskonale wie, że zawsze znajdą się partnerki i ich rodzice i trenerzy, którzy będą się o niego bić, będą płacić za wszystko i przekupywać prezentami? Czy mieliście świadomość, że tak wygląda taneczna rzeczywistość?

6. Postać Sheili Lin – jakie emocje w Was budzi? Zostanie dla Kat i Heatha kimś w rodzaju baśniowej matki chrzestnej? Może ostrą i niezaangażowaną trenerką? A może zimną manipulantką i tak zawsze skupioną na tym, żeby w ostatecznym rozrachunku wygrały jej dzieci?

7. Jakie były Wasze emocje po przeczytaniu pierwszych 18 rozdziałów? Zaskoczeni? Zaintrygowani? Kibicujecie komuś od początku? Nie lubicie kogoś od pierwszych stron?

8. Gdybyście mieli po przeczytaniu pierwszej części zgadnąć, co się stanie dalej, to jakie macie przewidywania? Pamiętajcie, co o całej tej historii na samym początku powiedziała Kat… Czy ktoś kogoś zamorduje?

Czekam na Wasze wrażenia, odpowiedzi, próby opowiedzenia swoich pierwszych emocji związanych z tą powieścią. Moje odpowiedzi znajdziecie jutro w komentarzach do tego wpisu.

CZĘŚĆ 2 – RYWALIZACJA

(Ta część tekstu może zawierać informacje zdradzające treść powieści.)

Ta część powieści jest krótka, ale fragment historii w niej zawarty wydaje się kluczowy dla całej dalszej fabuły.

Pierwsza myśl, która przyszła Wam do głowy, kiedy zobaczyliście słowo „rywalizacja”? Kto z kim i o co będzie rywalizował?

Ale drugie pytanie jest ważniejsze, W tej części pojawi się wątek tajemnic, przemilczanych faktów. Heath będzie miał potężne pretensje do Kat, że o pewnych rzeczach mu nie powiedziała. Że zataiła coś, co ona odbierała jako zdarzenie mające przynieść im jako parze łyżwiarskiej większe możliwości. A on jako… zdradę? I między innymi to jest punktem zapalnym w ich relacji, który doprowadzi do tego, że Heath zniknie. Jesteście w tej konfrontacji stanowisk „team Kat” czy „team Heath”? A może „team oboje zachowują się jak dzieciaki”?

I ostatnie pytanie, czy zniknięcie Heatha Was zaniepokoiło? Mieliście jakieś pomysły, gdzie się podziewa i czy wróci?

I ciekawostka – mamy okazję śledzić „w realu” to, co zostało opisane w książce. W USA właśnie skończyły się ostatnie zawody łyżwiarstwa figurowego, które miały wyłonić ostateczny skład reprezentacji kraju w tej dyscyplinie, jaki pojedzie na olimpiadę. Możecie prześledzić tą bardzo ostrą, ale i pełną emocji rywalizację i poczuć nieco książkowej atmosfery. Chyba najwięcej znajdziecie na profilu instagramowym amerykańskiego związku łyżwiarstwa @usfigureskating. A uwierzcie, że życie dogania fikcję. Mamy łyżwiarza, który rok temu stracił oboje rodziców-trenerów w katastrofie samolotowej. Mamy łyżwiarkę, pierwszą w historii, która otwarcie przyznaje się do bycia queer. Mamy inną, która wraca po przerwie, dość długiej, bo czuła się wypalona i zdecydowała, że jej zdrowie psychiczne jest ważniejsze. I mamy złote dziecko amerykańskiego łyżwiarstwa (nazwisko oczywiście bardzo nieamerykańskie), który skacze tylko poczwórne skoki, bo tak. Nawet poczwórnego aksla, co oznacza w rzeczywistości 4 i pół obrotu. (W kolejności – Maxim Naumov, Amber Glenn, Alysa Liu i Ilia Malinin.)

A na koniec mała praca domowa – czy macie już swoje ulubione cytaty z tej powieści? W kolejnej części będziemy rozmawiać między innymi o nich.

CZĘŚĆ 3 – MISTRZOSTWO

(Ta część tekstu może zawierać informacje zdradzające treść powieści.)

Trzecia część powieści jest chyba tą, w której zaskakiwało mnie najwięcej rzeczy i która sprawiła, że ogólna ocena „Faworytów” jest u mnie tak wysoka (końcówka się do tego na pewno przyczyniła, ale o tym za kilka dni).

Po pierwsze nagłe pojawienie się Heatha i to tak, że w pierwszej chwili nie potrafiłam ocenić, czy on wrócił, żeby się mścić, czy żeby naprawiać relacje. I w sumie to chyba nie trafiłam do końca w żadną z tych motywacji.

Po drugie – i znowu będzie o relacjach – zacieśniające się stosunki Kat i bliźniaków i jakby dla równowagi coraz bardziej napięte i rozpadające się w gruzy relacje z ich matką. Czy też od początku tej części czuliście, że Kat pożegna się z Sheilą i to nie musi być wcale spokojne pożegnanie?

Po trzecie – sekret Garretta. I tutaj może wyjdę na naiwną, ale akurat tego się nie spodziewałam. Nie tego, nie z tą osobą. Ale jak już przeczytałam o scenie przy falochronie, to doszłam do wniosku, że nie spodziewałam się, ale nie jestem zdziwiona. To wiele wyjaśniało.

Po czwarte – prawdziwa historia Sheili Lin. Czy podejrzewałam, że ona sobie siebie wymyśliła i napisała na nowo? Nie. Czy mnie to zaskoczyło? Tak. I pierwsza myśl była taka, że to się mogło udać tylko i wyłącznie w czasach, kiedy social media nie istniały. W dobie wszechobecnych portali plotkarskich i wciskających wszędzie nosy i kamery w telefonach fanów taki pomysł byłby skazany na porażkę. Jak poczuliście się w chwili, kiedy już wiedzieliście, że patrząca na wszystkich z góry gwiazda, sama nie bardzo różni się od tych, którymi pogardza? Tylko czy pogardza? Może po prostu nie chce ich widzieć, nie chce się z nimi zadawać, żeby nie przypominali jej o jej własnej historii i pochodzeniu? Ale w całej tej sprawie najbardziej zaskoczyło i zdziwiło mnie stwierdzenie Garretta, że on wie, ale jego siostra chyba nie ma o tym pojęcia.

Po piąte (tak, zaskoczeń było tutaj mnóstwo) – Ellis Dean jako założyciel portalu plotkarskiego o łyżwiarstwie. I tutaj zaskoczenie chyba bardziej dotyczyło wyobraźni autorki powieści, bo sam pomysł na taką „ścieżkę kariery” (cudzysłów zamierzony) dla Ellisa wydaje się naturalny i oczywisty. Ale to był ten moment, kiedy tej postaci zaczęłam się przyglądać bardziej, bo Ellis to jeden z tych bohaterów „Faworytów”, który na skali niejednoznaczności zachowań i złożoności charakteru jest u mnie bardzo wysoko.

I na koniec rozstanie Kat i Heatha z Sheilą Lin. Na ile wpływ na to miała pani Volkova, na ile udało jej się zmanipulować Kat? A na ile to było bardzo szerokie i chyba nieco bolesne otwarcie oczu młodej łyżwiarki?

Jak tam Wasza lista zaskoczeń w tej części książki? Podobna do mojej? Coś dodacie, czy może wcale nie poczuliście się zaskoczeni?

I tak mi przyszło do głowy, że ta część wcale nie powinna być zatytułowana „Mistrzostwo”. Po głowie raczej chodzi mi tytuł „Rzeczywistość” albo „Otwarcie oczu”. Wasze pomysły?

I jeszcze to, o co prosiłam Was w poprzedniej części – najlepsze cytaty z powieści. Ja mam kilka, ale dzisiaj ten najważniejszy, bo ma swoje spore znaczenie. Kiedy zastanawiałam się, czy „Faworyci” to będzie dobra książka do Razemczytania, to nie tylko poczytałam sobie opinie na jej temat, ale też na chybił trafił otworzyłam ją w kilku miejscach, żeby mieć pojęcie, jak pisze Layne Fargo. I trafiłam na cytat, który „mnie kupił” od ręki: „ Bo każda kobieta, która ośmiela się okazać publicznie gniew, musi być „wariatką”.”

CZĘŚĆ 4 – GRA

(Ta część tekstu może zawierać informacje zdradzające treść powieści.)

Przed nami ta część książki, w której dzieje się chyba najwięcej, a i tak szybka dotychczas akcja nabiera dodatkowego tempa.

Tym razem chcę Was zachęcić do spojrzenia na te rozdziały tak, jakbyście czytali sekcję plotkarską w portalu internetowym. Bo właśnie to nagle staje się jedną z osi opowieści. Kat podejmuje decyzję, że plotki, afery, hałas czyniony wokół niej samej i wokół nich jako pary ma według niej sens.

Zaczyna się jednak od oświadczyn… Uznaliście je za romantyczne i we właściwym miejscu i czasie? A może mieliście wrażenie, że to było zupełnie nietrafione, „pod publiczkę”? I czy rację miała dziennikarka, która skomentowała to: „Katarina Shaw była o krok od stania się czterokrotną mistrzynią kraju. Ale nagle wszyscy interesowali się tylko tym, czy wyjdzie za mąż”?

Jak odebraliście pojawienie się brata Kat? Zaskoczenie? Raczej nie. Bo tam, gdzie sława i pieniądze zawsze pojawia się „rodzina, krewni i przyjaciele”, którzy od zawsze wspierali, kochali, to ich zasługa… Bez komentarza. Za to rola Ellisa w tym spotkaniu wydaje mi się ciekawsza i bardzo wieloznaczna.

I w końcu wyjaśnienie sprawy zniknięcia Heatha. Tego się spodziewaliście? Bo że trenował do upadłego, żeby stać się w czasie swojego zniknięcia doskonałym łyżwiarzem figurowym, to mnie nie zdziwiło. Ale już to gdzie i z kim trenował, to jak najbardziej. Jednak największe zaskoczenie przychodzi nieco dalej w tej części powieści – bo zostaje jeszcze pytanie, kto wymyślił, żeby go tam wysłać! I tutaj napiszę szczerze – tego się nie spodziewałam!

I ostatnie zdania z tej części – „Wreszcie miałam dość, dość wysiłku, bólu i złamanego serca (…) Chciałam zniknąć.”. Czego spodziewacie się w ostatniej części? Jakiej Kat, jakich decyzji? Bo znikać można na różne sposoby. Można próbować unicestwić siebie, a można próbować znaleźć spokój. Którą Kat spotkamy w rozdziale 65? Te dwie części – czwarta i piąta – są chyba moimi ulubionymi w powieści. Tyle się działo. Tyle się wyjaśniało. Tyle zaskoczeń zdołała zmieścić Layne Fargo na tych stronach. Ale o tej ostatniej części porozmawiamy w kolejnym odcinku Razemczytania.

CZĘŚĆ 5 – OSTATNI RAZ

(Ta część tekstu może zawierać informacje zdradzające treść powieści.)

Już przy poprzedniej części napisałam Wam, że tamta i ta część są moimi ulubionymi. Podobał mi się pomysł na zakończenie, jaki miała Layne Fargo. Może nieco szalony, może nieortodoksyjny, ale jako happy end według mnie świetny.

A jak Wasze emocje wobec zakończenia? Podobało Wam się? Było dobrym zamknięciem całej historii, czy może macie jakieś zastrzeżenia i inaczej widzielibyście te rozdziały przed Epilogiem?

Jednak przyznam się Wam, że pomysł autorki, żeby naszych głównych bohaterów wysłać jeszcze raz na łyżwiarski tour… Zaskoczyła mnie, a potem prawie przyprawiła mnie o zawał, kiedy okazało się, co się dzieje z Heathem! Tego się nie spodziewałam, brawa dla niej za taki twist akcji.

Jednak najmocniej poruszyły mną sceny przesłuchania przed komisją antydopingową. I tutaj nie ukrywam, że wpływ na to miał fakt, że o tym, jak takie komisje działają, pooglądałam sobie i poczytałam w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, kiedy oskarżenia o doping wstrząsały światem tenisa i dotyczyły Igi Świątek i Jannika Sinnera. Może dla osób, które nie do końca zdają sobie sprawę, jak bezduszna jest to machina, jak mało może sportowiec i jak okropnie trudno jest cokolwiek udowadniać, bo w zasadzie ten, kto siada na tych krzesłach od razu jest uznany za winnego, może tylko walczyć o to, jaki procent winy przypisze się jego świadomemu działaniu, a na ile ta jaśnie antydopingowa komisja uzna, że to było nieświadome, a nie kwapi się do tego wcale. Więc może dla osób, które nie są tego świadome, emocje, przekleństwa i absolutny brak szacunku w zachowaniu Kat były szokujące, ale pewnie każdy sportowiec, który ma koszmary, że kiedyś on tam siądzie, marzy o tym, żeby mógł wykrzyczeć takie słowa i wie, że nie będzie mógł.

Ale Wasza odpowiedź na inne pytanie ciekawi mnie bardziej – jak Wam się podobała mowa pogrzebowa Kat na pogrzebie Sheili? Jesteście wstrząśnięci, było to niestosowne, powinna siedzieć cicho, czy może rzeczywiście wygłosiła spory komplement, tylko trzeba było znać panią Lin, żeby go zrozumieć?

Obiecuję Wam pełną recenzję „Faworytów” za kilka dni, ale już dziś mogę Wam napisać, że to było bezsporne 10/10 i już namówiłam Andrzeja do przeczytania powieści i nie mogę się doczekać jego oceny.

PEŁNA RECENZJA

Pełną recenzję książki „Faworyci” Layne Fargo znajdziecie w tym wpisie:

Faworyci, czyli romans na lodzie

Aga

Powyższy tekst nie jest efektem współpracy reklamowej. Jest opinią własną, subiektywną i żaden przelew nie miał na nią wpływu.
Zdjęcia używane w tym wpisie są naszego autorstwa, a grafiki powstały przy pomocy narzędzi AI. Źródła dodatkowych zdjęć podajemy bezpośrednio pod nimi.